เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๘ เป็นวาระครบรอบ ๑๐๑ ปี แห่งชาตกาล ของหลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ คณะศิษย์ที่เคยทำหนังสือที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพหลวงปู่ ก็ได้รวมตัวกันอีกครั้ง จัดทำหนังสือ “๑๐๑ ปี หลวงพ่อดู่ พรหมปัญโญ” โดยต่อยอดจากหนังสือเล่มเดิมที่เคยจัดทำ คือ “พระผู้จุดประทีปในดวงใจ”
หนังสือเล่มนี้ เราถือวิสาสะใช้ชื่อเรียก “หลวงพ่อดู่” ตามความคุ้นชินของพวกเรา แทนที่จะเป็น “หลวงปู่ดู่” อย่างที่คนยุคนี้เรียกกัน นั่นก็เพราะว่าเป็นคำที่สร้างความรู้สึกอบอุ่นใจและชวนให้รำลึกถึงบรรยากาศเก่าๆ ที่เคยได้สัมผัสท่าน
วัตถุประสงค์ข้อหนึ่งของการทำหนังสือเล่มนี้ ก็เพื่อเผยแพร่คำสอนและปฏิปทาของหลวงปู่ดู่ที่พวกเราเห็นแล้วว่ากำลังจะคลาดเคลื่อนไปเรื่อยๆ ดังที่เห็นเค้าลางจากที่ปรากฏในโลกอินเตอร์เน็ต
แต่แล้วดูเหมือนว่า การเผยแพร่ผ่านหนังสือ จะไม่ทันต่อการขยายตัวของปฏิปทาที่คลาดเคลื่อนออกไป จนในที่สุด ต้องทำใจ คณะทำงานบางคนคิดว่า “เอาตัวเองรอดดีกว่า” เรื่องของคนอื่น ปล่อยวางไปเถิด แล้วแต่บุญแต่กรรม
เห็นผู้คนจำนวนมากถูกชักชวนให้เสียทรัพย์แลกกับบุญใหญ่และของขลังโดยอ้างอิงหลวงปู่ ให้รู้สึกตะหงิดๆ แต่ยังไม่เสียหายเท่ากับการซึมซับความเห็นที่ไม่สอดคล้องกับพุทธธรรมและสิ่งที่หลวงปู่สอน แต่กลับสำคัญว่าเดินตามรอยหลวงปู่ นี้ก็เกินวิสัยที่จะบอกกล่าว เพราะเรื่องของศรัทธาเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ถึงขนาดว่าคนที่เคยปวารณากันไว้ แต่พอถึงเวลาจริง ร้อยทั้งร้อย ก็ยากจะฟังกัน
หนังสือธรรมะเล่มหนึ่ง หากได้ช่วยสะกิดใครบางคนให้เดินตรงทางที่พระพุทธเจ้าทรงสอน หรือเป็นแรงบันดาลใจให้ใครสักคนสองคนเกิดศรัทธาที่กอปรด้วยปัญญา ก็ถือว่าคุ้มแล้ว
“พอ” (๑๗ พฤษภาคม ๒๕๖๑)
